Cobb’s Paradox

"We know why projects fail, we know how to prevent failure—so why do they still fail?" Martin Cobb, Treasury board of Canada Secretariat, Ottawa, Canada

Een goede vraag is je eerste indruk. Bij nadere beschouwing is het niet de vraag “so why do they still fail?” die maakt dat het een schijnbare tegenspraak is. Het gaat om de tweede stelling “know how to prevent failure”. Deze stelling is volgens mij onjuist!

We weten welke factoren belangrijk zijn bij het falen van projecten. Deze zijn uitgebreid in kaart gebracht. Tevens zijn processen, methoden, technieken, tools en volwassenheidsmodellen ontworpen om dat falen te voorkomen. Toolkits te over, alsof een project met procedures naar succes te managen is. Ook de menselijke aspecten hebben de aandacht gekregen. Communicatieplannen, management technieken, teambuilding, kernkwadranten en zelfs enneagrammen zitten in de tas van projectmanagers.

Als we het met zijn alle allemaal zo goed weten, waarom werkt het dan niet? Het antwoord is erg simpel.

Punt een, weten is niet voldoende. Het gaat erom dat je de kennis toepast en wel op het moment dat het nodig is. Voor velen is kennis een en doe het andere. Alleen als je kennis doorleeft is en je kunt het toepassen in stressvolle situaties wordt het effectief.

Punt twee, projecten zijn complex. In een bewegende omgeving iets nieuws neerzetten met een nieuw team en inspelen op steeds veranderende behoeftes heeft meer weg van een organisch systeem dan van een mechanisch systeem. De boven genoemde processen, methoden en technieken zijn mechanisch van aard. Ze zijn procedureel beschreven en “iedereen” kan het volgen.

De werkelijkheid is veel complexer. Zoals gezegd die is organisch, er is wederzijdse beïnvloeding tussen project en omgeving en de succesfactoren zijn steeds anders en veranderen tijdens het traject. Hier past geen methode. Wel kan je onderdelen van methoden gebruiken.

Wat telt is persoonlijk leiderschap. Vanuit je eigen kwaliteiten een bijdrage leveren aan de tot stand komen van een resultaat. Met een open geest de anderen tegemoet treden en samen naar oplossingen zoeken. Vanuit leiderschap kies je elementen uit de methoden die op dat moment nodig zijn. Je geeft zelf het goede voorbeeld en bent een inspiratiebron voor de anderen.

Teun van Aken heeft aspecten hiervan al een keer duidelijk beschreven in zijn boek “De weg naar projectsucces”. Dit werk is wetenschappelijk onderbouwd, maar zijn boodschap lijkt niet aan te slaan.

Zoals ik het zie is het voor velen niet duidelijk waarom projecten falen en hoe ze dat de volgende keer beter kunnen doen.Het volgen van de huidige weg met zijn woud aan methodes en technieken is heilloos omdat het meer problemen met zich meebrengt dan oplost. Tevens houden ze je van de echte oplossing af. De oplossing dient op een hoger niveau gezocht te worden. Het gaat om de mensen, hun communicatie en hoe ze elkaar beïnvloeden. Niet vanuit de theorie, maar in de praktijk.